Nou daar zijn we weer. Inmiddels al 35 weken zwanger en de due date komt steeds sneller in de buurt. Nu heeft mijn man me 2 weken terug aan het twijfelen gebracht. We vonden het zoooo moeilijk om een goede naam te vinden die ook bij de namen van de andere 2 kids past dat ik het erg moeilijk vond om uiteindelijk de knoop door te moeten hakken en er 1 te kiezen. Nu waren we er eindelijk samen over uit en zelfs onze kids spreken de naam met veel plezier uit, maar mijn man kwam weer op de proppen met een naam die hij vanaf dag 1 eigenlijk ook wel zag zitten (en ik vond deze naam eigenlijk maar niks), maar ik heb het helaas niet alleen voor het zeggen en gun mijn liefste echtgenoot ook wel enige zeggenschap. Dus nu zijn we zwaar en heftig in dubio. Wat doen we hier nu aan? Nou we hebben nog heel even en ik hoop eigenlijk dat we er vanzelf uitkomen.

Iets anders leuks, gisteren ben ik verrast door mijn vriendinnen, schoonzusje, zusje en schoonmams. Met… een babyshower/ high tea. Een hele fijne belevenis met mijn dierbaren om me heen en samen met manlief in het zonnetje gezet worden. Nou, ik merk nu ook dat het te laat wordt voor me. Dus ik ga mijn ogen maar weer even sluiten en lekker slapen… Morgen moet ik vroeg weer op om de kids naar school en kdv te brengen en misschien trakteer ik mezelf wel op een mani/pedi ;o)

Slaap lekker!!!! Liefs van mij

Allereerst begin ik maar over het vervelende feit dat ik duidelijk last heb van zwangerschapsdementie. Waar ik normaal heel goed in ben: het onthouden van van alles en daardoor de hele boel draaiende te houden, vergeet ik nu echt ALLES. Het kan me niet gek genoeg zijn of ik ben het vergeten. :s Nu vind niet alleen ik dit heel erg vervelend, maar ik begin te merken dat er iemand anders in mijn huishouden (hij is zooo afhankelijk van me) er ook hinder van ondervindt. Want hoe ik eerst altijd wist waar al zijn sleutels, schoenen, belangrijke papieren, portemonnee etc. lag, sta ik hem nu schaapachtig aan te kijken als hij me vraagt waar iets is. Maar ja, ik ga ervanuit dat dit straks weer bij trekt en ik weer op mijn geheugen kan leunen. Naast dit kwaaltje, schijn ik ook last te hebben (ik heb het zelf pas door als mijn lichaam aan het einde van de dag dienst weigert) van teveel te willen doen. Ik doe van alles tegelijk en het liefst doe ik er dan nog een schepje bovenop. Zou je normaal rust nemen als je kids op school/kdv zitten, ik doe dan mijn best om de boel op orde te krijgen in huis, op het werk en where else I can help. Nu merk ik helaas vaak aan het einde van de dag dat mijn lichaam er niet zo blij mee is en dan ook duidelijk weigert om dan ook maar iets voor me te betekenen. Wat dan vaak betekend dat mama rond 8 uur s’avonds zelfs te moe is om de afstandbediening op te tillen om te zappen naar haar favo soap. Maar ja, ook dit zal straks weer over zijn en dan mag ik genieten van het feit dat mijn lichaam weer alleen in dienst is van mij.

Nu heb ik naast mijn geklaag ook heel erg fijn en goed nieuws, want jaja, we hebben eindelijk een naam. Ik zeg niet dat we er definitief uit zijn, maar we vinden dit wel een erg mooie, leuke en aparte naam die zeker in het rijtje past met onze 2 andere zonen. Nou ik ga maar snel even afsluiten, volgens mij is de droger klaar en kan ik de volgende was erin gooien.

Fijne dag allemaal!!!

Hallo allemaal, inmiddels ben ik ruim 27 weken ver en ik moet zeggen dat ik me nog nooit beter heb gevoeld tijdens mijn zwangerschappen. Hoe slecht ik me in het begin van deze (3e) zwangerschap voelde, met mijn ochtendmisselijkheid (heledagmisselijkenkotsend) en zwak- en moeheid. Zo goed voel ik me nu. Ik loop over van de energie, heb energie voor 5! Ik doe alles in mijn eigen bedrijfje (heb alles inmiddels weer helemaal op orde), zorg voor mijn 2 kindjes, doe de was flierefluitend, maak mijn huis wel elke dag schoon (ook al heb ik wekelijks een schoonmaakster over de vloer), doe de boodschappen, kook wonderlijke maaltijden en bak tussendoor de heerlijkste cakes, help mijn man met zijn bedrijf (hij heeft me al aangeboden om zijn functie over te nemen) en daarnaast geniet ik van al het goede weer dat we tot nu toe gehad hebben.

Zoals ik me nu voel, wil ik me altijd wel voelen. Mijn kids lopen met me weg, want mama is de leukste mama en papa is heel blij dat ik na 5 maanden in de put gezeten te hebben weer terug ben. Hij vertelde me dat de beginperiode hem heel zwaar viel omdat hij nu eens op zichzelf moest rekenen in plaats van op mij. En ergens ben ik blij dat hij deze reality-check weer even gehad heeft om te beseffen hoe waardevol zijn vrouw wel niet is.

Maar nu begin ik af te dwalen, de titel van dit bericht is namelijk: complimentjes kom maar op…

Ik voel me erg goed, maar naast dat ik me goed voel, zie ik er ook echt goed uit (ik hou niet van opscheppen en ik heb ook echt dagen dat ik de spiegel liever negeer), maar nu mijn buik steeds meer in beeld is en er echt geen twijfel meer bestaat dat  dit een ZWANGERSCHAPSbuik is, voel ik me echt een “lekker ding”. Het begon allemaal met de complimentjes van de mensen die dicht om me heen staan: oudste zoon die met mama wil trouwen en mama op een prinses vindt lijken, papa die mama er wel jammie uit vindt zien, schoonmams die trots is op haar schoondochter omdat ik niet giga aangekomen ben tot mensen die verder van me afstaan. Zo begon de VK met haar leerling ook al te praten over mijn prachtige buik (dit zeggen ze tegen elke vrouw die binnen komt), maar ook moeders op het schoolplein spreken me aan dat ik er zo goed uitzie voor het aantal weken dat ik ver ben. Ja, ik geloof nu ook mijn eigen ogen als ik in de spiegel kijk en een glimlach op mijn gezicht tover. Ik mag er toch zeker wel wezen als mama van (bijna) 3. Ik hoop dat ik me zo ook voel na de zwangerschap (denk het niet, dus laat me voorlopig nog maar even genieten van mijn mooie ik ;o))

xxx Mama van (bijna) 3

Inmiddels zijn we al bijna 24 weken zwanger van ons 3e kindje. De afgelopen 24 weken zijn eigenlijk als een soort van roes aan mij voorbij gevlogen. Ik ben de eerste 4 maanden ook goed ziek geweest en voel me nu pas weer helemaal 100%. Of voor zover het mogelijk is als zwangere vrouw om je 100% te voelen dan.

We wisten bij onze 2 jongens niet wat we zouden krijgen. Hier hebben we toen bewust voor gekozen omdat we het zo graag als verrassing wilden ervaren. Nu, na 2 jongens, is mama echt toe aan een beetje oestrogeen in huis erbij en dus wilde ik bij 15 weken al graag weten wat het gaat worden. Ik lag nog geen sec. op de bank bij de goede man (dr. Papa) of hij riep al uit, JULLIE KRIJGEN EEN ZOON… 

Mijn eerste reactie bij het zien van HET bewijs; valt dat er niet meer vanaf? (lachen jullie me maar uit, want nu ik het zo lees, moet ik stiekem ook giebelen en manlief kijkt van zijn eigen laptop op naar me wat er zo grappig is)

De beste man verteld me dat DAT DING voorlopig nergens meer heen gaat en dat we 100% een zoon krijgen.

Na het bijkomen van de schok (we rekenden stiekem al op een meisje), zijn we natuurlijk erg blij met onze nieuwste aanwinst van ons gezin en vinden we het belangrijker dat HIJ gezond is en straks ook een gelukkig ventje.

Maar nu komen we bij ONS probleem: Geen naam…

Omdat ik stiekem heel erg met een meid bezig was, heb ik me echt niet bezig gehouden met een jongensnaam en heb ik wel de mooiste meisjesnamen gevonden. Nu is er een omschakeling nodig om ons te concentreren op de jongensnamen. We willen dat deze een beetje aansluit op de namen van zijn grote broers, wat dus makkelijker gezegd is dan gedaan. Dus vooralsnog heet ons 3e spruitje: Kindje-zonder-naam oftewel KZN

Ik hou jullie op de hoogte!!!

Mijn naam is Natasja, ik ben 29 jaar en mama van 2 lieve zonen (4 en 2 jaar) inmiddels zijn we ruim 27 weken onderweg voor de 3e. Ik geniet van alles wat ik meemaak met mijn kids, mijn eigen bedrijfje en mijn mans bedrijf. We houden van dagjes uitgaan met de kids en veel reizen naar verre landen waar het motto: veel zon, veel zee en veel strand is!!!